Sınırları Kaldırmak!

Böyle oluyor demek ki...

Hepimiz gibi, sadece bir ev istiyorlar.

Selam Marjinal Ailesi!

Yaklaşık Şubat ayından Mayıs ayına kadar bıkmadan usanmadan cv gönderdiğim, sonunda fark edilip arandığım şirket:)
Bahsettiğim zaman dilimi içerisinde attığım maillere cevap gelmediğini görünce marjinal’in web sitesine girer, biraz kurcalar ‘Tamam ya, başka göndermiyorum cv falan, başka şirket mi yok, zaten cevap da gelmiyor’ der kapatırdım. Aradan 2 dakika geçtikten sonra tekrar gönderirdim . Şu an iyi ki bu kadar azmetmişim diye söylüyorum kendi kendime… Meslek hayatıma ilk adımı burada attığım için çok mutluyum. Hocamız ders aralarında hep anlatırdı, sürekli de överdi. Haklıymış hatta daha da fazlası varmış. Bu yıl da okulda sık sık ben öveceğim gibi görünüyor.
Bugün 6 haftalık stajımın sonuna gelmiş bulunmaktayım. ‘İş yok mu?, Ben de yardım edebilir miyim? Yapabileceğim bir şey var mı? vb.’ sorularıma maruz kalmayacaksınız artık :) Marjinal'de bulunmak benim için çok keyifliydi. Benim için zaman çok hızlı geçti. Alışmak için çok kısa bir süre belki ama ben size çok alıştım. Herkesi çok özleyeceğim ama itiraf etmeliyim ki Melike Hanım ve Gaspar'ı daha fazla.. Yardımlarınız ve bana kattıklarınız için çok teşekkür ederim..

Ofisimizdeki Yeni Uyarı Levhası

Dikkat, Nadya çıkabilir!

Geldik-Gördük-Sevdik

Marjinal stajyerleri olarak biraz da kültürel gezi yapalım dedik ve İstanbul’un tarihi yerlerine doğru keşfe çıktık. Yoğun istek üzerine ilk olarak Dolmabahçe Sarayı’na doğru rotamızı belirledik. Tabiri caizse ‘akılsız başın cezasını ayakları çeker’ deyimini unutarak, saat 3'ten sonra saraya gittik. Tabii sadece gittik diyorum çünkü saraya ziyaretçi alımı gün içeresinde en son saat 3'te gerçekleşiyormuş. Bu yüzden içeri girmemiz mümkün olmadı. 5- 10 kare fotoğraf çektirdikten sonra üzülerek oradan ayrıldık ama yılmadık. Ve tramvaya gittik. Tramvaya biner binmez kaptan köşküne gittik (köşk dediysem 1m² alan). ‘Bas gaza kaptan’ dedim ama bu kaptan bizi pek dikkate almadı. Sanırım Ada'daki kaptanla karıştırdık biz bunuJ Yanımıza aldığımız neşe kaynağı Gökçe, ben ve Yasemin yeni istikametimiz olan Topkapı Sarayı'na doğru yola çıkmış olduk. Görkemli ve kalabalık bir yoldan ilerledikten sonra yaklaşık 40 metrelik bir kuyrukla karşılaştık. O kuyruğun amacını öğrenmek için aralardan sızarak bir gence sorduk:

-Hey Genç! Neler oluyor burada?

Gencin cevabı kısa ve net oldu:

-Bilet kuyruğundayız, ne olacaktı?

Yaşadığımız hayal kırıklığını tahmin edebilirsiniz sanırımL Saraya giremedik ama sarayın çimlerinde biraz keyif yapabildik. Güzel bir keyiften sonra parlayan güneşin de etkisiyle kendimizi Sultanahmet Camisi'nde bulduk ve sonunda kapısı bize sonuna kadar açıktı J Gittik, gezdik, fotoğraflar çektik, 10 dakikada sıkılıp ayrıldık. İstanbul’da gezilecek yerler bu kadar değildir herhalde deyip biraz daha dolaşmaya devam ettik ve kendimizi Dikili Taş'ın orada bulduk. Öyle ahım şahım bişey değildi ama sonuçta tarihi değeri vardı, onu da kırmayıp bir de onun fotoğrafını çektik. Hemen yakınında olduğunu duyduğumuz Kapalıçarşı'ya doğru yöneldik ve orayı da gezdikten sonra yorulacağımızı sanıyorsanız yanıldınız. Yanınızda Yasemin varsa yorulmaya hakkınız yok çünkü kendisinde bitip tükenmeyen bir enerji kaynağı varJ [Ada’da hiç durmadan 25 km bisiklet kullanmış ve 'ee hadi yoruldunuz mu ama' diyen biri olarak :) ]

Kapalıçarşı'dan ayrıldıktan sonra Taksim olmadan olmaz dedik ve her zamanki gibi kendimizi Taksim'de bulduk. Alış-veriş çılgını olduğunu unuttuğumuz arkadaşımız Gökçe'yi alışverişin başkentine getirmiş olduk. Sizin de tahmin edebileceğiniz gibi üç adımda bir mağazaya girip çıkıyorduk. Hani hiç yorulmaz dediğim Yasemin bile ‘yeter artık ‘ demiştiJ ve Gökçe'yi kolundan tuttuğumuz gibi çıkartabildik en sonunda. Hemen sonra biraz daha fotoğraf çekebilmek için yol üzerinde bulunan kiliseye attık kendimizi. Tabii ben kilisenin her şeyini inceledim, içinde kendimi unuttum J

Baktım kızlar bayılacak gibi oluyor tamam dedim, çıkalım J Yolun sonunda da benim arkadaşlarımla sürekli gittiğim ‘yemek kulübüne’ gittik ve güzel bir yemekten sonra kızlar beni masada terk edip evlerine gittiler. Bu hikaye de burada son buldu. İşte heyecanlı başlayan ama İstanbul sevdası yüzünden yorgunluktan yürümeye bile hali kalmayan 2 Marjinal stajyeri ve 1 arkadaşlarının sonuJ

Öğle yemeğinden hemen sonra, macera, aksiyon, doğa savaşçıları...

Her gün Marjinalliler tarafından istila edilen Dr. Celal Öker Sokak'taki Arzu ev yemekleri lokantasını bizim buralarda bilmeyen yok gibidir.
Her öğlen olduğu gibi, bugün de yine Feyza, Avi, Mert, Başar, Dilek ve Gamze ile yollarımız Arzu'da kesişmişti.

Yine her öğlen olduğu gibi "az et yanına garnetör pilav", "üstünde yoort da olan" semiz otu ve "içmek için çorba"larımızı tükettikten az sonra, Mert ve Başar'ın nöbet usulü bize ayırdığı "yemek sonrası çay alanı"na yerleşen Avi ve Feyza'nın yanına oturdum. İster zengin ol ister fukara her yemekten sonra yak bir sigara mantığından hareketle dumanlarımı üflerken, gözüme yokuştan aşağıya ağır ağır inen itfaiye arabası ve arabanın önünde, elindeki kağıttan okuduğu adresi arayarak yürüyen memur takıldı.

"Yangın olsaydı bu memurun bu kadar rahat olması imkansızdı" "kim intihar ediyor acaba" "kedidir o kedi" diye kendi aramızda tartışırken ağır ağır gelen araç önümüzde durdu. Bundan sonraki 5 dakika boyunca Transformers izleyen çocuklar gibi aracın kendisini kaldırıma sabitlemesini ve üstündeki ekipmanları açıp olay mahalline yerleşmesini izledik. Hala kimsenin ne olduğuna dair bir fikri yoktu, etrafta kendini camdan atmaya çalışan ya da alevlerden kaçan kimseyi de görmüyorduk... Peki bu adamların burada ne işi vardı?
Bu esnada yemekleri biten Dilek ve Gamze de aramıza katılmış, mahalleliden de hatrı sayılır sayıda insan etrafa toplanmıştı. Dilek'in "ağaç budayacaklar" yorumuna Feyza ile ben "o belediyenin işi kardeşim" diye şiddetle karşı çıktık ama "ne yapıyorlar o zaman" sorusu hala yanıtsızdı.
Derken bir memur adına asansör denmesi kuvvetle muhtemel üstü açık o kabinin içine girdi, maskesini taktı ve araç onu yukarıya doğru çıkartan raylarını uzatmaya başladı.

Yukarı çıktıkça kalabalıktan birisinin "kuşu kurtaracak" dediğini duyduk.

Ömrü hayatında itfaiye arabasını da memurunu da bu kadar yakından görmemiş ben, hala hayretler içinde bu işin nereye varacağını düşünürken aniden fotoğraf çekmek geldi aklımıza.

Kabin, önümüzdeki ağacın dalları arasına girdiğinde durdu. Memur elini ağaca doğru uzattı ve diğer elindeki bıçakla bir dalı kesiverdi. Dal parçalarıyla iç içe geçmiş kuşu tuttuğunu görebiliyorduk. İçimdeki hayvan sevgisiyle (insan demiyorum, dikkat) enteresan biçimde ters orantılı olan "kan var mı kan" merakı sayesinde başından sonuna dek gözlerimi ayırmadan izlediğim itfaiye memuru, şöföre bir işaret yaptı ve kabin dalların arasından biraz aşağıya indi. Adam kuşun kanatlarına takılmış dalları itinayla ayıkladı, çıkarttığı yaprak parçalarını boşluğa bıraktı. Ve ikinci işaretle, kabin ilk çıktığından daha yüksek bir yere doğru hareket etmeye başladı. Memur kuşu takılmayacağı ama tutunabileceği bir dalın üstüne bıraktı. Eldivenlerini ve maskesini çıkartırken yüzündeki "bunlar benim için çocuk oyuncağı" ifadesi eşliğinde kabin alçalmaya başladı. Avi'nin "alkışlasak mı ya" sorusuyla kendime geldim.

Ve bir öğle yemeği de böyle geçti... Macera, aksiyon, doğa savaşçıları, bizi hiç beklemediğimiz bir yerde, Harbiye Arzu restoranın önünde buldu. Sonra da bir itfaiye arabası eşliğinde, terk etti...

Bir Cuma da böyle geçti...

"Cumhur kalk yavrum yaa"

Hey Gidi Yıllar Hey!

Yorumsuz...

Marjinal Club Bugün 4 Yaşında! Nice Yıllara...

Adsız Kedicik

Bugün ofiste çok tatlı bi misafirimiz vardı. Hemen herkesle kaynaşıverdi. Biraz oyundan sonra Somer abisinin bilgisayarının yanında mırıl mırıl uykuya daldı...