Yallah Şofer

Blogumuz yoluna hızla devam ediyor. Hepinizin takip ettiği gibi direksiyonda bir süredir Deniz var.
Uzun ve eğlenceli yazılarıyla Marjinal Club'ın vazgeçilmez yazarlarından biri olan Deniz ayrıca " Yapı sektöründe 'löre' sorunsalı" başlıklı yazısıyla da bir ödül kazandı!
Marjinal Club'ın 1000. blogu Deniz'e ait! Kendisini kutluyor yazılarının devamını diliyoruz.

Ödülü bilahare törenle takdim edilecektir.

Varyete

1001
Bin1
1000Bir
BinBir
MI

Yapı sektöründe "löre" sorunsalı...

Bizim ülkemizde, bazı konularda ne kadar gelişilirse gelişilsin, yerel kaynaklar içine kendi "tuzunu serpmeden", o konuyu sonlandırmak imkansızdır. Başka bir deyişle, herkes Cem Yılmaz'ın "Osman bizi ışınla" ve "Makina soğuk" repliklerini hatırlar herhalde...

(Bkz: http://www.facebook.com/video/video.php?v=141119866288 )

Ev taşıma işine girince, konunun ciddiyetini bir kez daha kavradım. Bir de "nereden ne çıkacağı belli olmaz"mış, onu anladım.Bir süredir Altın Kızlar'a en çok benzeyen ikili, annem ve ben, tebdili mekandaki ferahlığın gücüne kendimizi kaptırmış, gidiyorduk... 2 hafta önce sokakta yürürken öylesine aradığım bir emlakçı, birkaç gün sonra söğüşlediği paralara yakışır bir evle karşımızda duruyordu.

Geçtiğimiz Cumartesi günü ise, (çok şükür) "Hey siz pis kiracılar, bu evin kılına zarar gelirse hepinizi kürek mahkumundan beter ederim!" tavrından uzak, adam gibi adam bir ev sahibesiyle kontratımızı tamamladık. Peşinden tadilat zorunluluğu geldi, çattı.

"Bir boya yaptırırız, gerisi kolay" demişti annem... Ah anne ya... "Bir boya yaptırmak" o kadar kolay mı? Bir kere odalardaki demirbaş (hem de beyaz) halılara zerre boya düşmeden o iş nasıl hallolur? Ne renk boyanacak ki bu ev? Anahtar teslim edilecek adam mı kaldı bu devirde?.. Soruları çoğaltmakta zorlanmazsınız herhalde.

Aldığı ayakkabıların birbirinin eşi olmadığını iddia ederek 3 sefer mağazaya taşınmaktan, alarmların çalmasına aldırmadan mağaza görevlisiyle sokağa çıkıp "evladım bak bu siyah, bu koyu kahve a-aa görmüyor musun" diye didişmekten, özellikle yorgun argın eve döndüğüm akşamları seçerek "ordu laciverti" ile "koyu lacivert" arasındaki "ölümcül" farkı 3.5 saat boyunca açıklamaktan çekinmeyen bir annem var. Bildiniz, boya işi de başa düştü...

Geçtiğimiz cumartesi, hafta sonlarımın sayılı huzurlu saatlerini geçirdiğim manikürcüme elimde bir kutu mini eklerle kendimi attığım vakit, "dertler derya" melodisi eşliğinde güncel hayat dedikodusuna başladık. "Nereden ne çıkacağı belli olmaz" demiştim, değil mi? Meğer kızın babası boyacısından ustasına, tesisatçısından elektrikçisine bir dünya "yapı adamı" tanırmış.

Bu arada Deniz'i boğazlama denklemine çok etkili bir eleman olarak katılan teyzem de bu zorlu süreçlerde bizleri yalnız bırakmıyor elbette... (Bir gün kendimi dağlara vurur, toplumdan uzaklaştırırsam, bilin ki bu kız kardeşler yüzünden!)
Ama Allah var, teyzem annemden çok daha sonuç odaklı ve bütünsel yaklaşımcı bir kişiliktir. Koçtaş kataloğuna bakarken çığlıklar atarak yanıma geldiyse, mutlaka bu tantanaya değer bir yeri işaret ediyordu: Simli duvar boyası! Deniz'in odası için ne kadar da uygun değil mi?

Ve efsane Pazar günü, sabah 8'i uykusuzluk geçe, nam-ı diğer "Löre" Abi ile buluşmamızı gerçekleştirdik. Kendimi 1 saat sonra Maltepe civarında bir nalbur dükkanında "şampanya da amma çiğ renkmiş yahu", "bunun ipeksi olanı kaça", "ay ay ay şu mora baak" gibi konuşmaların arasında -ve evet, annemle- buluverdim... Hayır, renkler konusunda anneme söz hakkı vermeyeceğim, kararlıyım!

Ali Usta, konuşmasının anlayabildiğim kısmıyla bile yardımcı olmayı başaran, ben boylarda (yani çam kozalağından az uzun), Sivaslı, badana-boyadan bahsederken Formula 1 pilotu havalarına bürünen, sinekkaydı traşlı, Hababam Sınıfı tiplemesi bir adamcağız. Amaaaa... Tüm ev için tavsiye ettiği lüle taşı rengi, günlerdir renk manyağı anneme bile açıklayamadığım, rüyalarıma giren o renk işte!!! Helal be usta!

Ali Usta'ya, hazır nalbur havası soluyorken, bulduğum muhteşem simli boyadan bahsedecek oldum. Tamam, bütün ev lüle taşı rengi ama benim odama 2 kat da simli boya... "Ablam, löresi vardır onun, ben bulurum sağa" dedi.
Annemle birbirimize baktık:
-Kalıp mı diyor acaba anne?
-Bilmem ki?
-Oldu o zaman, anlarız herhalde...

Gittiğimiz nalburda ne yazık ki benim simli boyamdan bulunmuyordu. Usta inatla geçtiğimiz günlerde bu tip bir boyayla iş yaptığını, bu malzemenin"löre" ile sürüldüğünü, duvardaki boya üzerinden başka renge batırılan löreyle geçilince ardında yapraklar çiçekler bıraktığını" anlatıyordu. Ustayla vedalaşarak -ve ne dediğini hala anlamayarak- yapı marketlere vurduk kendimizi.

Elinde broşürle alışverişe çıkan 3 kadından daha tehlikeli ne olabilir? Ancak bir atom bombası...

Canım simli boyamın uygulama tekniklerini tüm detaylarıyla öğrendikten, duş başlıkları, banyo halıları, diş fırçalıkları ve takımı sabunluklar, aydınlatmalar ve mutfak masalarının önünden yaklaşık 15'er kez geçtikten sonra, kasaya gitmeyi hak eden bendeniz, elimdeki 1.5 litrelik boya kutusuna Chanel No:5 şişesi gibi sıkı sıkı sarılarak nihayet kendimi ve milli felaket kız kardeşleri dışarı atmayı başardım.

Ustaya telefon ettim, "buldum ben o boyadan, sen bakma boşuna" diyecek oldum. "Yanında 2 boy fırça da aldım, hem zaten normal boya gibi sürülüyormuş ama alttaki rengi bozmuyormuş..." diye devam ederkeeen... "Ablam löresi lazımsa ben bulurum ama sana" diye sözümü kesti. 2 saniye durdum. Telefonu uzaklaştırdım, "Annnneeeeeeee rulo diyormuş, rulo" diye çığlık attım. Rulo diyormuş. ..

Ali Usta hala evde, ben simli boyayı ona elletmemekte kararlıyım, löre filan batırmasın diye içine... Yalnız tek bir sorunumuz var: Ne annemi ne de teyzemi dinlemiyor, "akşam bizi bekle" dediklerinde "işim bitince giderim" diye postayı koyuveriyor. (Sanırım en doğrusunu yapıyor!) Hatta korkarım ikisini aynı kişi sanıyor, bir ben arayınca "ablam çiççeh gibi oldu yeminlen, atayım mı senin boyadan da üstüne, bakarsın hem akşam" diyor.

Aman usta, sen de, lören de benim simlerimden uzak durun!!!

2 Milyon Ağaç İçin İstanbullu

İstanbul'da 3. köprü projesinin hayata geçmesi durumunda kesilecek 2 milyon ağaç için 2 Ekim'de Caddebostan sahilde mumlarımızı yaktık. Doğanın sesi olmak, katliama dur diyebilmek için.
Destek vermek isteyenler buradan takip edebilir: http://www.2milyonistanbullu.com/

MPN'den Cuma manzaraları...

Haftayı da böyle kapattık. Misafir sanatçımız Sinem Dönmez'e bize eşlik ettiği için çok teşekkür eder, bir daha ki Cuma gününe arabesk albümüyle gelmesini temenni ederiz.:))

Eray Teyze'min Güzelliği Gözlerimi Kamaştırdı :)

Nadyamızın Yaş günü

Etkinliklerin ve toplantıların çok olduğu bir güne rastlamıştı Nadyowskinin yaşgünüsü, çoğumuz yoktuk:( Gaspar bile yok düşünün ki:)
Seni çok seviyoruz nadyoşşşşşşşşş.... Her türlü domuzluklarını, fırçalarını, titizliğini, dostluğunu, hayvan sevgini...

Yaza hoşçakal derken arkama dönüp son bir bakayım dedim :)

Bir yıl sayıklayıp durduğum diyar-ı Gökova'ya bayram öncesi büyük bir hasretle kavuştum... Bu kez daha uzun bir birlikteliğimiz oldu eşsiz doğası ve sıcak insanlarıyla.. Son bir günü de Alp dostumla geçirdim... Çıldırmış gibi fotoğraf çektik... (Farkettim ki ortaokul öğrencisinin yazdığı günlükler gibi olacak bu metnin sonu :)) "sevgili günlük, bugün okul çok sıkıcıydı, 2A daki Berke bugün benimle hiç ilgilenmedi...." gibi... En iyisi ben susayım da objektifimiz konuşsun...)

Not: Makro Yusufçuk ve yabani arı Alp'in objektifindendir...

Cannnnnnnnnn'dan Haberler

Serpil, evde çocuk mu bakıyor sanıyorsunuz? Yanılıyorsunuz! :) Dün akşam, aynı zamanda komşum olan Serpil'e baskına gittim. Kendimi bir günün içinde buluverdim. Tüm komşular toplanmış, oohhhh muhabbetin belini kırıyorlardı. Bir de herkes bir şey yapıp getirivermiş. Elimde tabak, ne yiyeceğimi şaşırdım. Yok efendim o tatlı albeniyle yapılmış, elmalı tatlı kan yaparmış falan filan:)

Şaka bir yana Serpilim çok uykusuzdu. Bizim afacan doymadığı gibi hiç de uyumuyormuş. Büyümüş, bıdık bir şey olmuş. Mis gibi kokuyordu:)

*Daha kalabalık bir kadın grubu vardı ama yerlerinde bir türlü duramadıkları için bu kadar çekebildim. Yemek yerken beni de yiyecekler korkusuyla resim çekemedim:))))

Başarının 3 Sırrı: Yetenek, Hırs ve İyi Bir Tatil!

Yetenekli miyim bilemiyorum. Bana gelene kadar ne yetenekler var...
Pek hırslı olamadım hayat boyu. Hırstan kuduranların hayatlarında hiç yüksek bir tepeden şehre bakmadıklarını, ne kadar küçük olduğumuzu bilmediklerini düşünmüşümdür.
Ama tatil... Başlıktaki söze esas içinde tatil geçtiği için bayılırım. Vakti zamanında bulaştığım ve 5 yıl kadar kopamadığım turizm sektörü ve yurdum insanı sağ olsun, tatil ve tatilciler hakkında, 30 kısım tekmili birden kuponla dağıtılacak anı biriktirdim. 5 yıldızlı otel ve tatil köyü broşürlerine bir bakışta odanın kaç metrekare olduğunu, açık büfede aynı eti kaç farklı yemekte kullandıklarını söylerim. Çok güzel tatil köyü reklam seslendirmesi yaparım, sahleplerin bebek mamasından yapıldığı 2.5'tan 3 yıldızlı oteller bilirim.
Hal böyle olunca bana "tatil" dediniz mi, prensiplerim vardır. İlki ve en değişmezi de, her yıl hiç görülmemiş bir şehir/yöre/ülke görmek - o yerde bir evde kalmak. Bu yıl bayram sayesinde (ve elbette bana 2.5 gün izin veren yönetime saygılarımla diyeceğim de, bir dedikoduya göre Asuman Hanım kafa dinlemiş ben yokken...) kocaman bir haftam oldu gezip tozmak için.

Altın Kızlar tadında annem ve ben, öncelikle Bodrum Gölköy'de bulunan, ailemizin çeşitli fertleri tarafından yılın farklı zamanlarında ziyaret edilen, rahmetli amcamın bu dünyada bıraktığı en faydalı eser olan, tek katlı taş eve attık kendimizi. Tatilcilere ilk uyarı: Pegasus'la uçarken 15 kg'dan fazla bavullarınız için ödeyeceğiniz para evlat acısı gibidir. Ancak online c-in yaparken bagaj kapasitesi bildirirseniz, her fazla kilo için normal ücretin 4'te 1'ini ödersiniz, benden söylemesi.

Cumartesi gece yarısına doğru vardığımız Bodrum, havasıyla suyuyla daha ilk dakikalardan yorgun şehirli bünyelerimizi sarhoşa çevirdiğinden, yaptığımız ilk çılgınca şey, uyumak oldu. Ertesi sabah, şöyle bir görüntüye karşı açtım gözümü: Eski bir radyo, kapağı Almanca yazılı Nivea krem, iki odanın arasındaki duvarda mücevher gibi duran Bodrum mavisi ahşap pencere ve bir gaz lambası. (Bu manzara çok tatlı değil mi? Yoksa ben mi yaşlanıyorum?)

Pazartesi akşamı, annemle meşhur merkeze indik. Dombili yanakları güneşten al al olmuş İngiliz ablaların peşinde tek sıra yağız yurdum delikanlıları, 3. sınıf sahte çanta ve deri ceketleri turistlere satarken sanki Cavalli'nin Robertosu amca oğullarıymış gibi kendilerine güvenen çarşı esnafı, kalabalık gruplar halinde dolaşırken ayağınıza basmaktan çekinmeyen Fransızlar, Bodrum caddelerini turlayan Halikarnas kamyoneti ve arkasında dans eden (bunlar kadınsa ben hamam böceğiyim dedirten) güzel yaratıklar, güneş battıktan sonra bile güneş yağı kokan sokaklar... Özlemişim seni Bodrum!

Ama ben ne demiştim? Her yıl yeni bir yer. Araştırmacı (!) kimliğimle Bodrum'dan Datça'ya seyir süresi 2 saat olan feribotun varlığını keşfettiğim gün, annemle "senin bir arkadaşın vardı hani..." diye başlayan dialoğumuz, "Biz geliyor Gülseren Teyze" konseptli telefon konuşmasıyla sona ermişti. Ve işte o Datça günü geldi! Bodrum Marina'dan kendimizi Üsküdar motorundan hallice bir alete attık, dört bir yandan deniz manzaralı en üst kata yerleştik.















Yolculuğun ilk saatini biraz geçirmişken, "açıkta yunus var" çığlığıyla teknenin sağ tarafına koşturduk. Vallahi de vardı. Ama çok uzaktan, sadece bir kuyruk boyu (mavi boyaya batan 2 numara resim fırçasına benziyordu manzara) görebildik yunusları. Annem yol boyunca "ben 30 yıl önce gelmiştim buralara, hey gidi hey hey" diye naftalin kokan anıları anlatıp dururken, ben 2 gündür 30 faktörlü kremin etkisiyle kısık ateşte yaktığım yüzümü gözümü hakiki ceviz yağına bulamakla meşguldüm. Hayrettir, annemi normalde deniz tutmasına rağmen o kadar çeneye midesi bulanmadan (Asuman Hanım'ın "çene ırsiymiş demek" tespitini duyar gibiyim) oturdu yerinde. Bir ara o kadar daraldım ki, Nokia'mdaki Ovi Maps'ten açık denizde bulunduğumuz noktaları sırasıyla işaretleyip Deniz 1, Deniz 2 diye isimler verirken buldum kendimi. Ve neyse ki çok geçmeden Datça güzel yüzünü gösterdi.

"Tanrı sevdiği kullarını Datça'ya bırakırmış" sözü de muhteşem manzarayla kanıtlanmış oldu. Datça'da feribottan inince, kalacağımız Mesudiye'ye ulaşmak için, önce merkeze giden servise sonra da bir minibüse daha binmemiz gerekiyordu. Peki Datça'ya gidilir de Eski Datça içindeki Can Yücel evi görülmez miydi? Elbette görülürdü! Peki neredeydi bu Eski Datça?

Bizi feribotun yanaştığı koydan merkeze götürecek aracın şöförüne "Abi bu nereye gider" diye sorunca daha "Eski Datça'dan geçiyorsa bizi indir" demeye kalmadan, adamın bana "Sence nereye gider" diye terslenmesiye, bu yörede yolumu kimseye sormadan bulmaya karar vermem bir oldu. Feribot servisine bindikten 10 dakika sonra "Eski Datça galmasın" diyen aksi şöföre inat 3,5 dakikada sallana sallana indik otobüsten (Kadın terörü çok tehlikeli bir hadisedir, uzak durunuz.)















Cebren ve hileyle ve tabanvayla bulduğumuz ev, kapı duvar çıktı. Meğer hala içinde karısı yaşarmış. Anma günü haricinde de ziyarete kapalıymış. Peki dedik, bahçesinden bir fotoğraf alıp merkeze giden bir başka araç bulmak üzere Eski Datça'nın günebakan çiçeklerine veda ettik.
Ve nihayet Mesudiye'deyiz. Bir aile evinde kalabalık bir sofraya oturmayalı ne kadar da uzun zaman olmuş meğer... Yıldızların dünyaya en yakın durduğu o cennet parçasında ısrarlar üzerine 1 gün yerine 2 gün kaldık. "Köyden tutulmuş tavuk", "bahçeden kopmuş patlıcan", "mevsimi gelmiş taze badem" ve "gerçek hayat"tan tatma fırsatımız oldu. İşte bayramlık bikiniyi hakeden o plaj:

Dönüşte feribot Bodrum'a yanaşırken "burası da amma kalabalık yahu" demişim. İnsanoğlu işte nasıl da nankör. 4 gün önce "aman da ne iyi ettik" diye havalara uçan bünyem, Datça cennetinden sonra Bodrum'a büyük şehir muamelesi yaptı.

Ve ardından yine Gölköy'ün tepelerinde, Bodrum rüzgarına karşı ana kız dedikodusu, her gün biraz daha çok sürdüğümüz plaj sefası ve "ben de dövme istiyorum" diyen anneme motif önerileriyle geçen son günlerimizi yaşadık.

Ah be tatil. Ne güzel şeysin sen...